लोणार सरोवर, प्रति खजुराहो मंदीरसमुह आणि सुप्रसिद्ध विहीर... सकाळ सकाळ नाष्त्याला अजून काय पाहिजे. भुगोलाच्या पुस्तकाची अनुभुती जगताना मजा येतेय. लोणार चं पहिलं दर्शन उर न् डोळे भरवणारं होतं. मंदिरानं खजुराहोचा पुनर्प्रत्येयाचा आनंद दिला तर विहिरीनं आत आत आत आत्म्याच्या डोहाचा ठाव...
कितीतरी वेळ बसून होतो तिथल्या विरव शांततेत मीच माझ्यात हरवलेला. सरोवराच्या काठावर बाभळीच्या सावलीखाली बसून त्याच्यावर नजर खिळवून ध्यानस्त होण्याचा मोह ओमकारावर भागवला.
रात्री ढग नसते तर मस्त टिप्पूर चांदणं पडलेलं लोणार पहायला भेटलं असतं... परातीत चंद्र बघतात तसं. इथं घमेलं रेडी आहे, त्यात खारं पाणी भरलेलं आहे, देरी आहे अवकाश चंद्र चांदण्यांनी भरण्याचं आणि त्याचं प्रतिबिंब सरोवरातून परावर्तित होण्याचं... कानावर मोरांचे गायन, डोळ्यांत सरोवराचा पँनोरमा व्हू आणि आख्खी बुब्बुळं खारावलेल्या चांदण्यांनी भिजलेली...
No comments:
Post a Comment